مىفرمايد بندگان مقرب خود را كه ايشان جمعىاند كه چون انفاق و خرج مىكنند در نفقه خود و عيال و فقراء و مساكين و صله رحم و غير آن اسراف نمىكنند و تنگ نمىگيرند و در ميان هر دواند از روى عدالت ، و عدالت ميان افراط و تفريط است در جميع كمالات و صفات و افعال چنان كه شجاعت واسطه ايست در ميان جبن و تهور . و در صحيح از عبد الله منقول ست كه گفت سؤال كردم از حضرت امام موسى كاظم صلوات الله عليه از نفقه بر عيال حضرت فرمودند كه آن وسط دو مكروه است كه آن اسراف و اقتار است كه در آيه مذكور است ، و مكروه را بر ترك اولى و حرام اطلاق مىكنند و در اينجا اعم است و در بعضى اوقات حرامست و در بعضى مكروه . و كالصحيح از آن حضرت يا حضرت امام رضا صلوات الله عليه منقول است كه در تفسير قوام فرمودند كه آن طريق متعارف است كه مالدار به اندازهء خود و پريشان به اندازه خود و بحسب كثرت عيال و قلت ايشان و بحسب متعارف آن عيال و خرج ايشان به نحوى كه رعايت هر دو طرف كرده شود در مقدار و در خوبى و زبونى و اين حديث جامع است و معمول به اصحابست و آن چه بعضى گفته‌اند از تعيين قوت و مقدار آن و در بعضى اخبار نيز وارد شده است محمولست بر حالت بلاد و آن مختلف مىشود باختلاف بسيار و ظاهر آيه نيز چنين است . و در صحيح از عبد الله بن سنان منقول است كه گفت از تفسير اين آيه از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه پرسيدم حضرت فرمودند كه قوام